Sztuka napisana na zamówienie TR Warszawa i Schaubuehne am Lehniner Platz, Berlin.

Rzecz dzieje się w Polsce, w Łodzi lub w Wałbrzychu lub w familokach na
Dolnym Śląsku, lecz zdjęcia kręcone są częściowo na Litwie, częściowo
w Katowicach. Bohater Jasiek mieszka w radioaktywnym bloku.  Pewnego dnia
jego pijany ojciec górnik, zataczając się na stary poniemiecki kredens z
witrażykami, łamie sobie obie ręce i obie nogi. Dla rodziny Jaśka zaczynają
się ciężkie czasy.

Aby utrzymać umierającą na raka rodzinę, chłopak jest bezrobotny i
wpada w złe środowisko. Wszędzie przemoc, ponure ugory blokowisk,
wyciekające baterie, palące się rowery, komputerowe symulacje hołd. To właśnie na jednej z nich bohater zauważa głuchą i ślepą, ale całkiem do rzeczy
wyglądającą Monikę, która melankolijnie grzebie patykiem w osypujących
się pikselach. Zaprzyjaźnia się z nią. Razem zbierają złom na uranowych
ugorach upadającej Stoczni Gdańskiej, którą świetnie nam zresztą ograł
Czarnobyl. Monika uczy go dostrzegać to czego w naszym zabieganym,
cotygodniowym trybie życia nie widzimy my, ludzie normalni. Niestety w  tym samym czasie brat Jaśka zachorowuje na białaczkę. Lecz on bierze los w  swoje
ręce.